Kelan mo ba masasabing kailangan kapa ng isang kaibigan? O kelan mo ba masasabing hindi kana nya kailangan?

Pag hindi na kayo naguusap, pag me nangyayaring maganda at hindi maganda sa buhay nya na hindi na pinapaalam sayo, pag tinanong ka ng ibang tao at wala kanang masabi o makwento sa kanila kamusta na sya o pag ikaw na ang nagtatanong sa ibang tao kung ano na nga ba ang nangyayari sa kanya?

Recently lang, umiral ang pagiging matampuhin ko bilang kaibigan, pero dahil feeling ko wala naman akong karapatan na ipaalam sa kanya na yun ang nararamdaman ko,  di kunalang sinabi. Bakit pa? Mukang wala naman na sa kanya yun. Pero syempre napagisip din talaga ako. Nalaman ko kasi na me concern sya ngayon that pertains to his/ her personal life. Syempre, I'm used to knowing everything about that person kaya naman I offered help. Kaso un nga, wala syang sinabi kahit alam ko naman talaga and details gusto kulang na maging open sya sa akin. I waited, e wala e…kaya naisip ko, di nako kailangan ng taong ito. Duon pumasok yung mga tanong ko tapos nasabi ko sa sarili ko, kung ang taong ito hindi na open sakin bakit pako magiging open sa kanya. Nalungkot talaga ko. I've been doing my best to let that person know about what is happening to me kahit minsan ako na nagiinitiate magkwento. Kahit na di ko alam kung interesado pa sya sa mga kwento ko. Pero dahil mahal ko ang taong yun, pinagpray kunalang sya. Di ko alam kung ok na sya o hindi, pro I'm leaving everything to the Lord kasi alam ko kung meron mang makakatulong talaga, Sya yun.

Good thing another friend called up to seek for some advice. Kahit papaano, I was assured na me kaibigan man na hindi nako kailangan, meron paring kaibigan na hindi magbabago at patuloy akong pagkakatiwalaan. Thanks to that person atleast nalaman ko im still needed as a friend at me naitutulong parin pala ako. Diba yun ang isang assurance na hinihingi ng isang kaibigan?

Wala lang… di nko nagtatampo